Διαγωνισμός ‪Happy End: Τα αποτελέσματα

Κερδισμένα είναι όλα τα πλάσματα που σώσατε και υιοθετήσατε, οι ψυχές σας που έγιναν πιο μεγάλες και τα σπίτια σας που έγιναν πιο φωτεινά!

Εξαιρετικά δημοφιλής 5 αστέρια (5/5)
  • getpet.gr
  • HappyEnd, διάσωση, φιλοξενία, αγάπη

Marley και Κατερίνα

Πριν απο τρία περίπου χρόνια εγώ και μια φίλη μου αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε ένα αδεσποτάκι απο την φιλοζωική της περιοχής μας, την ονομαζόμενη Κιβωτό Αλεξανδρούπολης. Όταν επισκεφτήκαμε την φιλοζωική ήτανε πολλα τα ζωάκια που μας κοιτούσαν εκληπαρώντας για μια αγκαλιά αλλα κατευθείαν επεσε το βλέμμα μας στον Μάρλευ. Ένα καθαρόαιμο beaglaki που είχε χάσει το ένα του ματάκι. Παρ'όλη την υπέροχη συμπεριφορά του πολλοί ήταν αυτοί που δν το προτιμούσαν λόγω του οτι του έλειπε το ένα του ματάκι .. θλιβερό αλλα ισχύει... Εκεί καταλαβαίνει κανείς το πόσο δύσκολο μας είναι να δεχτούμε το διαφορετικό ..Αμέσως ξέραμε πως ο Μάρλευ ήτανε το σκυλάκι που θα υιοθετούσαμε.. Του πήρε χρόνο να μας εμπιστευτεί αλλα παρ' όλο που είναι αρκετά φοβικός προφανως γιατί έχει περάσει πολλά στους δρόμους κέρδισε μια μεγάλη οικογένεια και μας έδειξε εμπιστοσύνη και άπειρη αφοσίωση... !!! Υιοθετήστε ένα σκυλάκι και θα σας το ανταποδώσει με τη μεγιστη αγάπη που δίνουν.. γιατί ξέρουν πως είναι να είσαι στον δρόμο και να μην έχεις τίποτα....!! Σ'ευχαριστούμε Μάρλευ που μπήκες στην ζωή μας...

Αίγλη και Μαριλού

Η Αίγλη έπασχε από προχωρημένη ψώρα, καλααζάρ, μπαμπέζια, ερλίχεια. Ξεκινήσαμε θεραπείες, μέσα στις 5 κιόλας μέρες ξεκίνησε να βγάζει τρίχωμα το πετρωμένο της κορμί! Μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε! Το πάλεψε και το παλέψαμε κι εμείς μαζί της! Πέρασε δύσκολα αλλά δε την εγκατέλειψα ποτέ! Και φθάνουμε στο σήμερα που δεν είναι πια φάντασμα αλλά μια υπέροχη μαύρη μαλλιαρή σκυλίτσα! Ένα χρόνο αγώνας και νικήσαμε! Πλέον ζει σε ένα υπέροχο σπίτι που τη σέβονται και θα την αγαπούν για πάντα! Η Αίγλη μας έδωσε ένα μεγάλο μάθημα, ποτέ μην σταματάς να παλεύεις! το καλό θα νικήσει!

Μόκα και Ιωάννα


Μπρούνο και Κωνσταντίνα

Ο Μπρούνο είχε την ατυχία να υιοθετηθεί κουτάβι από έναν που ήθελε να ονομάζεται άνθρωπος για να τον χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κέρδος...κυνομαχίες...όταν έμαθε ότι δεν ήταν καθαρόαιμος απογοητευμένος τον παράτησε σε ένα χωράφι δεμένο, με ελάχιστο νερό και φαγητό, που ούτε καν γνωρίζω ποτέ θα πήγαινε.. Ο Μπρουνί το έσκασε και γύρισε στην γειτονιά που είχε μεγαλώσει, ζώντας σαν αδέσποτος ζητώντας ελεημοσύνη από την πρώην οικογένεια του που ποτέ δεν τον ξαναδέχτηκε.
Και τότε γύρισα από τις σπουδές μου και συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος, ενώ φοβόταν τους ανθρώπους με εμένα ένοιωθε διαφορετικά, ερχόταν παντού μαζί μου και κοιμόταν έξω από τη πόρτα μου. Μια μέρα του μιλούσα από το μπαλκόνι και έριξε μια σπρωξιά στην πόρτα της πολυκατοικίας με το κεφάλι του και βρήκε το διαμέρισμα που εμένα, άνοιξα την πόρτα και από τότε είμαστε μαζί δεν ξαναβρέθηκε ποτέ στον δρόμο... Κάθε μέρα ερχόταν στην ώρα του να με πάρει από την δουλειά να πάμε σπίτι μας. Τώρα έχουμε μετακομίσει σε ένα κτήμα, έχει φτάσει τα 14 και απολαμβάνουμε κάθε μέρα τις ομορφιές της ζωής. Ο Μπρούνο είναι το ομορφότερο κομμάτι της ζωής μου και με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο!!!

Η Μάγκυ, η Κανέλλα και η Φαίδρα. Και ο Σάντος που μας άφησε.


Ένα μάτσο κόκκαλα, υποσιτισμένη, σε πολύ άσχημη κατάσταση...Με ένα σκοινί να κοντεύει να της κόψει το λαιμό, έχοντας χάσει το ένα της μάτι από ανθρώπινο χέρι φυσικά και με ένα μωρό κουτάβι...Τα είχαν εγκαταλείψει, δε χρειάζεται να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες. Κάπως έτσι γνώρισα την Κανέλλα και τη Μάγκυ το Δεκέμβριο του 2015 στη Μαλακάσα. Ο καιρός ήταν πολύ άσχημος με χιόνια, βροχές και πολύ κρύο. Έχοντας ήδη τον Σάντος ένα γερμανικό ποιμενικό 12 χρόνων που δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με αλλά ζώα δεν ήξερα πως να αντιδράσω και τι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω για να τις βοηθήσω αφού δε μπορούσα να τις πάρω σπίτι μου. Ξεκίνησα με τα βασικά...φαγητό, πολύ φαγητό! Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που τους έλειπε! Σε λίγους μήνες δε θύμιζαν σε τίποτα τα σκυλιά που είχα βρει..πάχυναν και ήταν πια χαρούμενα! Τα ανέστησα! Είχε έρθει πια η ώρα να τους βρω ένα σπίτι. Από την αρχή όμως ήξερα πως αυτά τα σκυλιά έπρεπε να πάνε κάπου μαζί. Ύστερα από μια προσπάθεια υιοθεσίας της Μάγκυ (της μικρής) ή οποία απέτυχε, πλέον σιγουρεύτηκα ότι δεν έπρεπε να χωριστούν για κανένα λόγο αυτά τα δύο σκυλιά..ήταν μάνα με κόρη βλέπετε! Έκανα μεγάλο αγώνα για την Κανέλλα και τη Μάγκυ, τις αγάπησα και με αγάπησαν τόσο πολύ που δεν θα ήμουν ποτέ ευτυχισμένη αν δεν κατάφεραν να τους βρω μια καλή οικογένεια. Οι μήνες περνούσαν όμως και το τηλέφωνο δε χτύπησε ποτέ ξανά για αυτές τις δυο. Τις ταιζα καθημερινά και τους παρείχα ότι ακριβώς και στο δικό μου σκύλο. Επόμενη κίνηση, αφού και η Μάγκυ πια είχε φτάσει στην κατάλληλη ηλικία ήταν να στειρωθουν και οι δύο με τη βοήθεια του δήμου Ωρωπού και να χειρουργηθεί το ματάκι της Κανελλας. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει έτσι κι αλλιώς και σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν κ πιο εύκολο να υιοθετηθούν. Κανένας όμως δεν ενδιαφέρθηκε κι έτσι συνέχιζαν τη ζωή στο δρόμο πάντα έξω από το σπίτι μου να περιμένουν υπομονετικά την ώρα που θα έβγαινα να τις ταΐσω, να τις χαϊδέψω και να τις κάνω μια μεγάλη αγκαλιά. Ένοιωθα τύψεις που ο δικός μου σκύλος ζούσε σαν βασιλιάς ενώ εκείνες κινδύνευαν στο δρόμο. Κάπως έτσι πέρασε κοντά ένας χρόνος και τότε ήταν που πήρα τη μεγάλη απόφαση...Η Κανέλλα και η Μάγκυ ήταν σκυλιά προορισμένα για μένα! Χώρισα το οικόπεδο του σπιτιού μου ώστε να είναι σε διαφορετικό χώρο από το Σάντος, τους έβαλα σπιτάκια, τους άνοιξα βιβλιάρια, έκαναν όλα τους τα εμβόλια, έχουν φρέσκο φαγητό και νερό, καθημερινές μεγάλες βόλτες στο βουνό και το κυριότερο αγάπη! Πολλή αγάπη!!! Τις υιοθέτησα ή μάλλον με υιοθέτησαν!!! Ένα χρόνο πριν δεν ήξερα τι θα κάνω με αυτές τις δύο...Τώρα δε ξέρω τι θα κάνω χωρίς αυτές! Είμαι ευτυχισμένη και περήφανη που τις έχω δίπλα μου, που μεγάλωσε η οικογένεια μου...γιατί εμένα τα σκυλιά μου είναι μέλη της οικογένειας μου!!!
Θα βάλω τα δυνατά μου για αυτά τα δυο σκυλιά και θα τα μεγαλώσω όπως ακριβώς και το Σάντος μου..ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν 10 μέρες σε ηλικία σχεδόν 13 ετών και θέλω να είναι περήφανος για μένα..


Τζιμπρίλ και Πέπυ

Το περασμένο καλοκαίρι μας είπαν ότι κάποιος ''φιλόζωος'' πέρασε με ένα ποδήλατο σκι πέταξε στο δρόμο ένα μικρόσωμο σκυλάκι μέσα σε μια σακούλα... Εκείνο περιπλανήθηκε στη γειτονιά για δυο μέρες, προσπαθώντας να γλιτώσει από μεγαλόσωμα αδέσποτα που το κυνηγούσαν. Το πλησιάσαμε και εκείνο μας ακλούθησε. Από τότε ο Τζιμπρίλ έγινε μέλος της οικογενείας μας!!! Είναι ήσυχος, παιχνιδιάρης, δε λερώνει, μας ειδοποιεί αμέσως μόλις κάποιος ξένος πλησιάσει στο σπίτι και δεν φεύγει ποτέ από κοντά μας!!! Είμαστε πολύ τυχεροί που τον έχουμε μαζί μας!!!


Μάκης, Λίλλυ και Βασίλης

Ονομάζομαι Τζιγκούρας Βασίλης και σας στέλνω την ιστορία του Μάκη και της Λiλλης. Ο Μάκης(πρώην Blacky) είναι ένα Yorkshire terrier ο οποίος ανήκε σε μια οικογένεια από την Ζάκυνθο. Οι συνθήκες που ζούσε εκεί δεν ήταν και οι καλύτερες αφού τον είχαν έξω στην αυλή και ενίοτε στους δρόμους της γειτονιάς με κίνδυνο την σωματική του ακεραιότητα, ακόμα και τη ζωή του. Τα άσχημα δεν άργησαν να έρθουν αφού σε μια εξόρμηση του στο δρόμο δαγκώθηκε από μεγαλύτερα σκυλιά και έκτοτε έμεινε ανάπηρος με ελπίδες αποκατάστασης οι οποίες φυσικά χάθηκαν αφού η «οικογένεια» του όχι μόνο αδιαφόρησε, αλλά είπε ότι δεν τον θέλει ανάπηρο σε μια συζήτηση με φίλη μου η οποία έτυχε να περνάει από την γειτονιά. Και τότε ακολούθησε η διαδικασία μεταφοράς του Μάκη στην Αθήνα..Έζησε έναν χρόνο σε φιλοξενία επι πληρωμή χωρίς να ενδιαφερθεί κάποιος για υιοθεσία. Ολα αυτά συνέβησαν μέχρι που έφτασε το περιστατικό στ αφτιά μου. Άκουσα την ιστορία του και τον ζήτησα χωρίς καν να δω κάποια φωτογραφία του (υποψήφιος γιός είναι, όχι αυτοκίνητο...) Σήμερα ο Μάκης βρίσκεται σπίτι ΤΟΥ με την απαραίτητη φροντίδα και με την αδερφούλα του την Λiλλη η οποία -κι αυτή ανάπηρη-βρισκόταν στο κυνοκομεiο Λαμίας και γλίτωσε από ευθανασία. Τρείς μέρες πριν την μοιραία ένεση κατασχέθηκε κι αυτή και είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια...


Μίνος και Ελένη

Τον τρώγαν κυριολεκτικά τα σκουλήκια στα μάτια και στο σώμα του. Παρότι είναι μόνο ενός μήνα άντεξε το χειρουργείο. Έχασε τα ματάκια του αλλά όχι την όρεξη για ζωή!!!! Τώρα αναρρώνει...Έχει βρεθεί υιοθεσία και είναι πολύ ευτυχισμένος!!!! Το όνομα του Μίνος.

Λούσιφερ, Μπελίνα και Άννα-Μαρία

Αυτά είναι τα " Συριανά λουκουμάκια μας " , τα δύο γλυκά αδελφάκια, ο Λούσιφερ και η Μπελίνα ! Τα βρήκαμε στις 7-8-2013 προς το τέλος των διακοπών μας στη Σύρο, στην αυλή του σπιτιού μας, ή μάλλον εκείνα μας βρήκαν, αφού άρχισαν να σέρνονται προς το μέρος μας ,φωνάζοντας απελπισμένα, περισσότερο ακούγοντας τον ήχο της φωνής μας, αφού η όρασή τους ήταν θολή. Μόλις είχαν μισανοίξει τα γεμάτα τσίμπλες ματάκια τους και να επιβιώσουν μόνα τους, δεν υπήρχε περίπτωση. Αρχίσαμε λοιπόν το τάισμα με μία σύριγγα στο στόμα κάθε 4-5 ώρες και αφού γατομαμά δεν φάνηκε τις επόμενες μέρες κι εμείς φεύγαμε για Αθήνα, αναγκαστικά τα πήραμε μαζί, με το σκεπτικό να τους βρούμε υιοθεσία, καθότι είχαμε ήδη 2 ενήλικες γάτες σπίτι... .Και κάπως έτσι λοιπόν, τα διδυμάκια έγιναν πρωτευουσιάνοι κι εμείς διπλασιάσαμε τα ψιψίνια μας, αφού φυσικά και δεν τ' αποχωριστήκαμε ποτέ ! Και μπορεί η ιστορία τους να είναι μία από τις πολλές και συνηθισμένες, αλλά για εμάς το κάθε ένα ψιψίνι μας είναι ξεχωριστό, υπέροχο, μοναδικό και πολυαγαπημένο !

Raul και Μαριέττα

Γεια σας, η παρακάτω ιστορία αφόρα στο 4ο μέλος κατά σειρά της οικογενείας μας (που αριθμεί 6 στο σύνολο σήμερα) .Τον λένε Raul και είναι ένας Βέλγος τσέπης 19 μόλις κιλά. Βρέθηκε στις 25/1/15 ήμερα Κυριακή εκλογών σε ηλικία μόλις 30 - 40 ημερών. Γεννήθηκε στο παρκινγκ της εταιρείας που εργάζομαι και τη μέρα των εκλογών βρέθηκε χτυπημένος στο κεφάλι έχοντας πέσει από μια σκαλωσιά που τον είχε βάλει η μανά του. Είχε κρίσεις επιληψίας κι έκλαιγε με όλη του τη δύναμη (αν σκεφτείτε ότι μιλάμε για μια χούφτα σκύλο). Άμεσα ενημέρωσα το μελλοντικό μπαμπά του που ήρθε και τον πηρέ και τον πήγε άμεσα στο γιατρό. Διαγνώστηκε με σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι και γι αυτό το λόγο δεν έβλεπε ο μικρούλης. Έμεινε 3 μέρες στην κλινική σε κλουβί για γάτες με τις υπόλοιπες γάτες της κλινικής καθώς ήταν πολύ μικρός κι έκανε θεραπεία κορτιζόνης. Τον πήραμε πίσω μετά από 3 μέρες μην ξέροντας αν θα ξαναδεί. Συνεχίσαμε τη θεραπεία με prezolon ώσπου μια μέρα καθώς τον θαύμαζα σαν χαζομάρα και τον τράβαγε φωτογραφίες ο χαζομπαμπας ο Raul άρχισε να αντιδρά στο φλας και τρέξαμε πάλι στο γιατρό για να το επιβεβαιώσουμε καθώς νομίζαμε ότι ήταν η εντύπωση μας από τη λαχταρά μας να γίνει καλά. Όντως ο μικρός μας είχε αρχίσει να βλέπει καθώς το οίδημα στο κεφαλάκι του υποχωρούσε σιγά σιγά. Από τότε απέκτησε και μια μικρή γκριφονούλα ξαδέρφη και μαζί με τον μεγαλύτερο ημι-σνουτσερ αδελφό του και την βιολογική του μητερα (την οποία κι αυτή υιοθετήσαμε στην πορεία) μεγαλώνουν υγιή κι ευτυχισμένα στο σπίτι μας!!!Κι εμείς ακόμα πιο ευτυχισμένοι!!

Μίκης και Μαίρη

Γεια σας είμαι ο Μίκης, αγοράστηκα από πετ σοπ για δώρο για μια "κυρία" αυτή όμως δεν με αγαπούσε και με έδιωξε από το μπαλκόνι μου με είχε.. Τριγυρνούσα για μέρες και πεινούσα και μπήκα σε μια αυλή, εκεί με άρπαξε ένας κακός "κύριος" με την "κύρια" του με έβαλαν σε μια σακούλα του σουπερ μάρκετ και με πήγαν μακριάααα με το αυτοκίνητο και με πέταξαν σε ένα ρέμα 30μετρα βάθος. Πίστευαν πως έκαναν το σωστό γιατί το έλεγαν παντού.. Το άκουσε η μαμά μου και ήρθε και με έβγαλε από εκεί με την αστυνομία. Με πήγε στον γιατρό γιατί είχα πληγές, σπασμένα δοντάκια και ήμουν άρρωστος!! Με φρόντισε για πολλές μέρες! σήμερα μετά από 4 χρόνια είμαι ευτυχισμένος και πανέμορφος!!

Φέλιξ και Χρυσάνθη

Τoν Φελιξ τoν βρήκαμε το καλοκαίρι του 15 και πως το βρήκαμε, είχαμε κλειστό το παράθυρο και ήταν νύχτα και όπως πάω για τουαλέτα άκουγα ένα γατάκι να κλαίει , εεε και βγήκα έξω και το είδα πάνω στο σκαλάκι του παραθύρου μέσα στο κακό χάλι και ήταν πολύ μικρούλης τότε το κάναμε μπάνιο και είχε πολλούς ψύλλους και μόλις το πήγαμε στο γιατρό λέει ότι έχει ρινοτραχίτιδα και δεν έτρωγε πολύ , και το ταΐζαμε πατέ με σύριγγα και έτσι έτρωγε κάπως εεε εμείς λέγαμε πως δεν θα ζήσει αλλά έγινε ένας ωραίος φουντωτός γατούλης , όπου τώρα είναι υιοθετημένος κι έχει 2 αδελφάκια το ένα είναι σκυλάκι και το άλλο παιδάκι κι έχει μαμά και μπαμπά , και του δίνουν πολλή αγάπη.

Γκρέις, Μάγκας και Μαρία

Η σκυλίτσα μου η Γκρέυς είναι 12 χρόνων την πήρα όταν ήταν 4 χρονών από καταφύγιο, την είχαν εγκαταλείψει 2 φορές. Είναι θησαυρός! Ο γατούλης μου ο Μάγκας μας ήρθε όταν ήταν μωρό τώρα είναι 7 χρονών.

Νανά και Μαρία

H NANA! ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΗΡΘΕ... ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ... ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ... ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΜΟΥ....ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ Η ΑΔΕΣΠΟΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ... ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΗΡΕ ΤΑ ΜΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ....ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΞΕΤΣΟΥΜΙΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΦΑΙ Η ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΟΥ...ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΤΟΥ ΕΠΕΣΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΣΤΗΝ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ....ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΥΤΥΧΩΣ. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΑΡΧΙΣΑ ΤΟ ΤΑΙΣΜΑ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ....ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΜΩΣ ΟΤΙ Η ΚΥΡΙΑ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΣΕ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΡΡΩΣΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΕ....ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΝΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕ.....ΤΟ ΠΗΓΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΖΩ,ΣΥ.ΠΕ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΥΣΤΩΣΑΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΑΝ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΗ .....ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΑΡΧΙΣΗ Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ.....ΔΩΣΑΜΕ ΕΓΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.....ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΦΑΡΜΑΚΑ...ΜΕ ΞΕΝΥΧΤΙΑ... ΚΟΥΡΑΣΗ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ...ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΗΝΕΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΘΕΛΗΣΗΣ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΡΙΓΚΗΠΗΣΣΑ.!!! ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΝΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΟΛΟΥΣ.!!!! ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ ΕΙΠΑ ΩΧ.....ΤΙ ΜΟΥ ΕΤΥΧΕ ΠΑΛΙ.? ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΑΥΤΗ.? ΤΩΡΑ ΛΕΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗ.!!!!! ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ.!!! Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΟΥ.!!!! ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΝΙΚΑΣ .....ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΤΟ ΔΙΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΧΑΡΙΣΜΑ.....ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΝΑΝΕ ΣΕΛΙΔΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΑΝ ΤΗΣ ΕΓΡΑΦΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ.!!! ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΟΣ

Πρίγκιπας και Νάγια

Ήμουν ένα και μοναδικό άσπρο κουτάβι μέσα στο χοιροστάσιο.... Η μαμά μ και ο μπαμπάς μου βρέθηκαν εκεί μέσα για να με γεννήσει η μαμά μ...τυχαία.... Αλλά ευτυχώς εκεί που γεννήθηκα λίγα σπίτια πιο πέρα έμενε η μαμά που με προσέχει τώρα.... Για αυτό και το όνομα μου τώρα είναι πρίγκιπας... Γτ ήμουν διαφορετικός, με ένα μικρό πρόβλημα με τα δοντάκια μου που αυτό είναι που με κάνει ξεχωριστό... Αλλά κάπου εκεί μπαίνω εγώ η μαμά που του δίνω την πιπιλά και παίζει σαν μωρό και δεν τον πονάνε τα δοντάκια του

Η Ζωή και η αγέλη της.

Το πρώτο σκυλί που νομίζω ότι έσωσα είναι μια "αρκούδα" ο Ροκυ 50+ κιλά που τον " έκλεψα " από κάποιον που τον είχε δεμένο να τους προσέχει το χωράφι με τις ελιές.
Το δεύτερο σκυλί που νομίζω ότι έσωσα είναι ράτσα. Είχα πάει σε ένα πετ σοπ να ψωνισω κ είδα ένα σκυλάκι 5 μηνών μέσα στο γυάλινο αυτό κλουβί. Πολλά είχα ακούσει ότι μετά από κάποια ηλικία εξαφανίζονται σε μια νύχτα τα σκυλιά. Σκεφτόμουν ποια θα ήταν η τύχη του μιας κ 5 μηνών δεν το πήρε κάνεις ενώ είχε κ 2 μηνών το έδινε σχετικά με πολύ λίγα χρήματα κ χωρίς πολλά λόγια το πήρα κ αυτό. Η λιζουλα μου.
Τον περασμένο Σεπτέμβρη σε μια σελίδα στο φβ είδα μια δημοσίευση για ένα μικρό σκυλάκι που το χαρίζε η κοπέλα ( αυτό που μου είπε είναι ότι 2 χρόνων κ κάνει την ανάγκη του στο σπίτι κ γαυγιζει πολύ) δεν το σκέφτηκα κ πολύ πήγα Καβάλα από Θεσσαλονίκη κ πήρα κ ακόμη ένα σκυλάκι την Ρουμπη
Επίσης μιας κ δεν έχω άλλο χώρο στο σπίτι αφού έχουμε κ άλλο ένα ημιαιμο μαλτεζ που μας το έχει χαρίσει φίλη τον Τίτο.
Τέλος έχω ανοίξει την αυλή μου μαζί μαζί με την γειτονισσα μου ( είναι κοινόχρηστη αυλή) για δύο αδέσποτα σκυλάκια. Την Ιρμα την χτύπησε αυτοκίνητο και είναι δεμένη για να δέσει το ποδαράκι της. Ο Μαύρος μαζί με ένα της γειτονιάς που έρχεται κ μαζί μαζί του! Για μένα δεν έχει σημασία αν είναι ράτσα αλλά να είναι φάτσα!

Ρόρυ, Cookie και Ειρήνη

Αυτός είναι ο Ροράκος μας! Ένας αδεσποτάκος από τη συμμορία του Αλεποχωρίου όπως τα είχε βαφτίσει η καλή φίλη που τα βρήκε στο δρόμο τον κεντρικό του Αλεποχωρίου, τα ‘βαλε χωρίς δεύτερη σκέψη στο αυτοκίνητό της και τους βρήκε σπιτάκια.
Ο Ρόρυ είναι ένα πλάσμα που δεν περιγράφεται! Καλόβολος, φιλικός με όλους, καλόψυχος... Ένας "μούργος" θησαυρός. Ήρθε στην αγκαλιά μας 3 μηνών και τώρα το αγόρι είναι 17 μηνών.
Ένας κούκλος! Και προ 2 εβδομάδων απέκτησε και αδερφούλα, την Cookie. Αδεσποτούλα κι αυτή, ημίαιμο κοκονάκι με επανιέλ.

Οι γάτες και η Ροζαλία

δυστυχως η δικια μου ιστορια δεν εχει happyend αλλα θα ηθελα να σας την πω...ηταν νοεμβριος του 2014 οταν ξαφνικα τρυπωσε στο γκαραζ του σπιτιου ενα μικρο σταχτυ γατακι...ηταν πολυ φοβισμενο και πεινασμενο,μονο εκλαιγε...στο σπιτι ηδη ειχα δυο γατουλες,μαμα και κορη, το οποιο μολις τον ειδαν αρχισα να το κυνηγανε και το καημενο πηγε κρυφτηκε πισω απο το ψυγειο και δεν εβγαινε..οσο μπορουσα το εδινα λιγο φαγητακι γιατι οσο οι μερες περνουσαν ηταν φοβισμενο πολυ,εκανε αρκετες μερες να βγει πισω απο το ψυγειο...τελικα οταν βγηκε αρχισε σιγα-σιγα να καθεται να το χαιδευουμε αν και φοβοταν για αρκετο καιρο ισως καποιος να το ειχε χτυπησει..περνωντας οι μερες το συνηθησαν και οι αλλες δυο γατουλες που ειχαμε και εγιναν φιλες!!!δυστυχως ομως οπως σας ειπα και στην αρχη δεν υπαρχει happy end γιατι ξαφνικα μια μερα του φεβρουαριου 2016 εξαφανιστηκε και απο τοτε δεν εχει ξαναερθει στο σπιτι ...στεναχωρηθηκα πολυ γιατι το λατρεψα αυτο το γατακι επειδη μολις με εβλεπε ετρεχε κατευθειαν στα ποδια μου για να το δωσω να φαει...επαψα να ελπιζω οτι θα ξαναγυρισει γιατι πανε τωρα τοσοι μηνες,εχω τις αλλες δυο γατουλες μου αλλα μου λειπει ...αυτη ηταν η ιστορια μου..λυπητερη δυστυχως.

Μπλάνκι, Σπίθας και Άννα

Εμεις εδω κ δεκα χρονια εχουμε ενα σκυλακο(shetland,ειναι σαν μικροσωμο κολει) στο χωριο φετος το καλοκαιρι γεννησε μια γατουλα δυο μικρα το ενα ομως γεννηθηκε αρρωστο δν εβλεπε ειχε συνεχεια τσιμπλες δν ακουγε ολο εβηχε δν μπορουσε ν φαει ηταν θεμα χρονου να πεθανει ακομη κ η μανα του το εκανε περα... το σκεφτομασταν τι ν κανουμε στο χωριο γιατρος π να εμπιστευομασταν δν υπηρχε επισης ειχαμε κ τν σκυλο π δν ηθελε ν τπτ τις γατες ... οταν ειδα οτ δν πηγαινε αλλο κ θ το χαναμε αποφασισαμε ν γυρισουμε αθηνα με τον μικρο και τον σκυλο ... οταν ηρθαμε εδω και αντεξε το ταξιδι το γατακι πηγαμε στην κτηνοατρο ειχε βαριας μορφης ωτιτιδα και πνευμονια ηταν μολις ημερων με χαπια πολλα συνεχης παρακολουθηση απο τν γιατρο τα ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ !!!!! εζησε κ ειναι πια μελος της οικογενεοας μας ... βεβαια μ τν σκυλο ακομη εχουν μια εχθρα πιο πολυ ζηλια θ το ελεγα αλλα εχουμε φροντισει ν αγαπαμε κ τους δυο το ιδιο ... εγω εμενα μ τη μητερα μου οι δυο μας κ χαιρομαι π εχουμε δυο τεροιους αντρες στο σπιτι ... τν σκυλο μας τον μπλανκι και τν γατο μας τον Σπιθα!!!!

Ήρα και Γλυκερία

Η ιστορία μας είναι η εξής: Χαζεύοντας στο fb πριν 4 μιση περίπου χρόνια έπεσα πάνω σε μια αγγελία για ένα κουταβίνι που ζητούσε υιοθεσία...Εκείνο το διάστημα είχα σκέψεις να υιοθετήσω κάποιο σκυλάκι που να είχε ανάγκη για ένα σπιτάκι. Από την άλλη είχα να αντιμετωπίσω την άρνηση των γονιών μου για σκύλο μέσα στο σπίτι...Το καλό ήταν όμως ότι έμενα μόνη μου και μπορούσα να δράσω ανενόχλητη!Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες πήγα μαζί με το φίλο μου να γνωρίσουμε το μωρουδάκι...Η πρώτη της αντίδραση με το που με είδε και πήγα να την χαϊδέψω ήταν μάλλον αποθαρρυντική...έκλαιγε!Τις λίγες μέρες που είχε μείνει με τα κορίτσια που την είχαν βρει είχε δεθεί μαζί τους. Τελικά μετά από δύο μέρες που το νινί καθόταν κάτω από μία πολυθρόνα και κρυβόταν, μας συνήθισε. Τώρα στα τέλη του Ιούλη θα γιορτάσουμε τα 5 της χρόνια και την πιο αληθινή αγάπη που γνωρίσαμε ποτέ. Γιατί αυτό πρεσβεύει για μένα η Ηρούλα. Την αληθινή, άδολη, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, παντοτινή αγάπη. Την αγαπώ γιατί δεν είμαι σίγουρη πως την έσωσα εγώ, νομίζω πως αυτή με σώζει καθημερινά...Με ώθησε να ασχοληθώ σε επίπεδο έρευνας στη πτυχιακή μου εργασία με το animal-assisted therapy και κάθε στιγμή με κινητοποιεί και με κρατάει δραστήρια, με ακολουθεί σε κάθε σπίτι που αλλάζω για μεταπτυχιακά, δουλειές κλπ. γιατί απλά είναι πολύ καλή. Είναι ένας υπέροχος σκύλος που στέκεται δίπλα μου και που θα στέκομαι δίπλα της γιατί...είμαστε απλά μαμά και παιδί...γούνινο παιδί, το πρώτο μου υπέροχο παιδί.


Βίλμα και Σοφία

Η Βιλμα μου, την αφησαν την μανουλα της στο χωριο μου με τεσσερα κουταβακια τα φροντισαμε και μεγαλωσαν αλλα την μανουλα την χτυπησε αυτοκινητο την θαψαμε και τα τρια απο τα τεσσερα σώθηκαν και δωθηκαν για υιοθεσια η Βιλμα εμεινε σε εμας ειναι τωρα 7 μηνων.


Η Monkey, ο Butter, ο κούνελος και η Κική

Η μικρή μου Monkey που δυστυχώς έχασε τη μάχη να κρατηθεί στη ζωή και δεν είναι πια μαζί μας.

Ξέχασα τον γλυκό μου Butter ο οποίος πάσχει από βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού και ηταν η πρώτη μέρα εισόδου στο μαγαζί μετά από 2 εβδομάδες που προσπαθούσα να τον πλησιάσω τελικά τα κατάφερα και είναι καλά.

Πριν 1,5 χρόνο στην Εύβοια ένα πρωί βγαίνοντας με τον γιο μου βόλτα ξαφνικά ακούστηκε ένα τακ από το πουθενά, προσπαθούσα να καταλάβω από που έρχεται αυτός ο ήχος, ο Μπετόβεν το είχε δει και με οδήγησε σε ένα κουτί που ηταν τοποθετημένο δίπλα στον κάδο σκουπιδιών, ήταν κλεισμένο με πέτρα, ανοίγοντας το αντικρίζω ένα μωρό κουνελάκι, χωρίς καμία σκέψη το πήρα μαζί μου, τώρα είναι ένα αντράκι δύο κιλών, το κορίτσι μου η Μελίνα βρέθηκε μπροστά μου σχεδόν ετοιμοθάνατη ένα μωράκι 1, 5 μηνών, ο γιατρός που το είδε μου ανέφερε ότι δύσκολα θα ζήσει διότι είναι πολύ μωρό, παρ'όλα αυτά έδειξε ότι είχε θέληση να ζήσει ξεγελώντας τον θάνατο, ένα χρόνο είμαστε μαζί ευτυχισμένες, τώρα δίνω αγώνα να κρατήσω στην ζωή ένα μωρό 30 ημερών το οποίο πέταξαν μαζί με τα αδελφάκια του σε ένα χωράφι, παρά την αδυναμία του δείχνει πείσμα και θέληση για ζωή!


Ηρακλής και Μιράντα

Αυτος ειναι ο Ηρακλης και αυτη ειναι η ιστορια του : Πριν 3 χρονια ο γιος μου γυρισε απο μια εκδρομη του σχολειου και μας ειπε οτι υπαηρχε ενα νεογεννητο γατακι σε μια κουτα εξω απο εναν καδο σκουπιδιων. Με κλαματα επεισε τον μπαμπα του να πανε ξανα εκει. Μολις το ειδε ο αντρας μου ειπε στον γιο μου : αυτο ειναι πολυ μωρο δεν μπορουμε να κανουμε κατι θα πεθανει....και ο γιος μου απαντησε: δεν πειραζει, αρκει να προσπαθησουμε....Ηταν τοσο αφοπλιστικη η απαντηση που τελικα το μικρο κατεληξε σπιτι μας....ζυγιζε λιγοτερο απο 70 γραμμαρια....αγορασαμε γαλα, το ζεσταναμε, το ταϊσαμε, τουμπανιασε η κοιλιτσα του ψαξαμε στο internet και μαθαμε οτι πρεπει να του κανουμε μαλαξεις την κοιλιτσα, ο γιος μου εγινε η babysiter για πολλες συνεχομενες μερες και ο μικρος μας σκουπιδιαρης κερδισε τη μαχη !! Του βρηκαμε μαλιστα και σπιτακι απλα μας ζητησαν να τρωει κροκετες για να το παρουν. Ο γατουλης ομως ειχε αλλα σχεδια....Εβγαλε δοντακια, μασουσε το μπιμπερο αλλα κροκετες δεν ετρωγε. Ετσι περασε ο καιρος (1,5 μηνας περιπου) μας επαιρνε συνεχεια απο πισω, κοιμοταν στην αγκαλια μας και μεις αρχισαμε να κοιτααζομαστε ολοι οικογενειακως μεταξυ μας με το ιδιο νοημα: ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩΣΟΥΜΕ....ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ...ετσι εγινε ενας γατος με ονοματεπωνυμο....ο Ηρακλης, ενας γατος που μας εκανε καλυτερους ανθρωπους, ενας γατος που τελικα δεν του καναμε χαρη που τον σωσαμε, χαρη καναμε στον εαυτο μας!


Άρης και Κατερίνα

Ο Αρης μου ηρθε στη ζωη μου και ας εχω αλλα τρια ,δεν το σκεφτηκα ουτε λεπτο να τον υιοθετησω για να του δωσω μια δευτερη ευκαιρια στη ζωη γιατι ειχε καλαζαρ και ο δημος ειχε παρει αποφαση για την ευθανασια του . Ειναι μαζι μας τωρα 10 μηνες ,εχουμε κανει θεραπεια και ειναι πλεον αρνητικος , Ητανε σε πολυ ασχημη κατασταση ,καλαζαρ ,αναιμια ,χτυπημενος γενικα ενα πολυ κακοποιημενο σκυλακι . Μετα απο μηνες μπορω να πω οτι αλλαξε ειναι πλεον ενα σκυλακι ευτυχισμενος ,δεν φοβατε πια και τον λατρευουμε.


Μόργκαν και Γιώργος

Mόργκαν.Η ιστορία του γνωστή καθώς έχει έχει συγκλονίσει πιστεύω το πανελλήνιο και οχι μονο!Ο Μόργκαν πυροβολήθηκε εξεπαφης στο μάτι στις 8/2/16 στα Βιλλια Αττικης απο κυνηγετική καραμπίνα με σκάγια διασποράς.Περιφεροταν απο 10 μέρες μόνος του μεσα στα αίματα και με φρικτούς πόνους χωρίς να βλέπει.Τελικα εντοπίστηκε στις 17/2/16 και μεταφέρθηκε κατευθείαν σε κτηνίατρο και ξεκίνησε ένας μεγάλος αγώνας!Στις 22/2/16 μπήκε στην κλινική Παπαιωάννου για νοσηλεία και για τη σωτηρία του.Εκανε δυο επεμβάσεις στο αριστερό του μάτι,μια για να βγουν τα υπολείμματα απο το μάτι που είχαν συσσωρευτεί μεσα μαζί με σκάγια και μια για να τοποθετηθεί πλέγμα στην τεράστια τρύπα που είχε ανοίξει η σφαίρα που τον διαπέρασε κάτω απο το μάτι.Τελικα με πολυ κόπο και θέληση απο τον ίδιο τον Μοργκαν για να ζήσει μετα απο 3 μήνες παίρνει εξιτήριο στις 4/6/16 και ελπίζουμε πως θα πάει και στο παντοτινό του σπίτι έστω και χωρίς ματάκια τα οποία δεν τον εμποδίζουν καθόλου στο να προσφέρει αγάπη και αφοσίωση στο νέο του κηδεμόνα!Αυτη ειναι το ποιο δυνατό μου περιστατικό στα 20 χρόνια που ασχολούμε με τα αδέσποτα!!ΜΟΡΓΚΑΝ είσαι ΝΙΚΗΤΗΣ!!!!


Σίμπα και Μανταλένα

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό της 14 Ιουνίου του 2015. Το φιλοζωικό σωματείο που με φιλοξενούσε μαζί με κάποια άλλα φιλοζωικά σωματεία έκαναν μια εκδήλωση στην παραλία της Θεσσαλονίκης με σκοπό την ενημέρωση των πολιτών για τα κατοικίδια και την υιοθεσία τους. Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία της υιοθεσίας μου από τους αξιολάτρευτους γονείς μου. Λόγο της ζέστης που είχε λοιπόν εγώ ο έξυπνος ήμουν κρυμμένος κάτω από ένα τραπέζι απολαμβάνοντας την σκιά και την δροσιά που μου πρόσφερε το γρασίδι. Κάποια στιγμή και ενώ η ώρα είχε περάσει αποφάσισα να κάνω την ηρωική μου έξοδο. Γυρνώντας λοιπόν από εδώ κι από εκεί είδα τον Γιώργο και την Μανταλενα. Ως άλλος μικρός και ύπουλος απατεωνάκος το έπαιζα αδιάφορος όμως ήξερα με την πρώτη ματιά ότι θα έφευγα μαζί τους. Όπως και έγινε άλλωστε. Έχω και πλάνα στο αρχείο μου από την υιοθεσία. Το μεσημεράκι λοιπόν και αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της υιοθεσίας μου ξεκινήσαμε για το καινούργιο μου σπίτι. Να σας πω την αλήθεια με ξεθέωσαν στο περπάτημα για να πάμε στο σπίτι. Φτάνοντας λοιπόν έπεσα με τα μούτρα στο νερό ( λύσαξα από την δίψα βρε αδερφέ ). Για το χουνέρι λοιπόν που μου έκαναν με το περπάτημα αποφάσισα να τους την κάνω την κουτσουκέλα μου. Έκανα τα κακάκια μου μέσα στο σπίτι και τα τσίσα μου ( χιχιχι ) έτσι για να μάθουν αυτοί. Όλα κυλούσαν όμορφα και ωραια. Περνούσα πολύ καλά μέχρι που μια μέρα του Οκτωβρίου δεν ήμουν καλά και τους το έδειξα. Αμέσως με πήγαν στον κτηνίατρο μου και μετά από τις απαρέτητες εξετάσεις που μου έκανε βρήκε πως έχω γαστριτιδα και κάποιο μικρόβιο στο αίμα μου ( babesia ). Ο αιματοκρίτης μου είχε πέσει στο 18. Φοβούμενοι τα χειρότερα ξεκίνησαν αμέσως την αγωγή μου και έπρεπε να παίρνω 12 χάπια ημερησίως συν τις ενέσεις. Ήμουν σε μαύρο χάλι καθώς σχεδόν όλη την ημέρα κοιμόμουν,δεν είχα όρεξη να φάω και φυσικά ούτε λόγος για παιχνίδι. Επί έναν μήνα ήταν και οι δύο πάνω από το κεφάλι μου δίνοντας μου τα χάπια ( ακόμα και τα ξημερώματα ) για να μπορέσω να γίνω καλά. Αφού πέρασε αυτός ο μήνας άρχισα να ανακτώ και πάλι τις δυνάμεις μου. Έγινα πιο πολύ τζαναμπέτης και όταν ζητούσα κάτι το ήθελα εκείνη την στιγμή. Βέβαια ξέρωντας τι έχω περάσει έκαναν και κάνουν ότι μπορούν για να είμαι εγώ καλά και να περνάω καλά. Μέχρι στιγμής παράπονο δεν έχω. Περνάω καλύτερα από ποτέ αν και είμαι μικρούλης ακόμα και με έχουν έναν χρόνο μόνο. Εύχομαι και ελπίζω να με έχουν για όλη μου την ζωή ( παρόλες τις σκανδαλιές που τους κάνω ) γιατί μόνο μαζί τους θα κάνω την ζωάρα που κάνω τώρα. Για όλα αυτά που είπα και για όλα αυτά που μπορεί να έρθουν ξέρω ότι και οι δύο τους θα είναι πάντα δίπλα μου και θα τους αγαπάω ( τους το δείχνω άλλωστε γλυφωντάς τους κάθε μέρα ( πιο πολύ τον μπαμπά μου βέβαια ) και κάνοντας τους νάζια ). Θα τους αγαπώ για πάντα. Αυτή ήταν η ιστορία μου. Με πολύ αγάπη Σίμπα!!!!


Ερμής και Βαγγέλης

Ο Μάιος έφθασε στο τέλος του και το καλοκαίρι ειχε αρχίσει να κανει την εμφάνιση του.Για μένα εκτώς απο το καλοκαίρι ήρθε στην ζωή μου ο Ερμης,ενα κουτάβι 4 μηνών τότε που περιφερόταν για μέρες στους δρόμους και έτρωγε μεχρι και χώμα για να καταφέρει να επιβιώσει.Όταν τον πρώτο ειδα δεν χροεαστηκε να σκεφτώ τι θα έκανα μαζι του.Τον πήρα στην αγκαλιά μου και πήγαμε στο πλησιέστερο κτηνιατρείο όπου κάναμε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις.Τα αποτελέσματα έδειξαν οτι ήταν αρκετά ταλαιπωρημένος και ο οργανισμός του είχε εξασθενήσει.Ο Ερμής αποδείχθηκε μαχητής και οτι είχε αρκετή θέληση για να ζήσει..Με αρκετή προσπάθεια απο την πλευρά μου γιατι ήταν και το 1ο σκυλι που ειχα υπό τον ευθύνη μου οποτε δεν ειχα και την ανάλογα εμπειρία ο Ερμης εχει καταφέρει να είναι ένας Σκύλαρος 30 κιλά και να απολαμβάνει μια πραγματικά σκυλισια ζωή με αρκετές βόλτες πολυ φαΐ και ύπνο..επιπλέων σημερα συμμετέχει στην ομάδα Athens Therapy dogs που χρησιμοποεί σκυλια για θεραπευτικούς σκοπούς.


Ίρμα και Μαρία

Τον Ιανουάριο του 2015 βρέθηκε έξω απο το σπίτι μου ένα μεγαλόσωμο θηλυκό σκυλί, το οποίο (καθότι φιλόζωη) άρχισα να το χαιδεύω και να το ταϊζω. Η γνωριμία μας έγινε πρωι και μέχρι το μεσημέρι έξω στο πεζοδρόμιο είχε μπολ, φαγητό και κουβερτούλα. Μετά απο 2 ημέρες ο καιρός ήταν βροχερός και την έβαλα στην πυλωτή και απο τότε είναι μαζί μας. Βέβαια έψαξα αν την έχει χάσει κάποιος γιατί το σκυλί ήξερε κάποιος εντολές(δεν λέρωνε, καθόταν, έδινε πόδι κλπ). Πλέον η Ιρμα είναι μέλος της οικογένειας μου και η χαρά μας!!!! Νομίζω ότι όλοι μας ήμασταν τυχεροί που μπήκε στη ζωή μας.


Πόλα και Έφη

Ήταν Ιούλιος 2014 ημέρα Κυριακή. Ο γιος μου υπηρετούσε στο Χαιδαρι. Με κάλεσε να παω να τον πάρω το βράδυ απ' το στρατόπεδο. Καθώς τον περιμενα τον είδα να έρχεται μ ένα μικρό κουτάκι στο χέρι. Οταν κάθησε διπλα μου διαπίστωσα ότι μέσα στο κουτάκι κουνιόταν ένα μικρό κεφαλάκι. Ήταν σκοτεινά αλκα διέκρινα δυο χαντρακια να με κοιτάζουν. Μέχρι να φτάσουμε ο γιος μου μου είπε ότι επρόκειτο για ένα γλυκο κουταβάκι αδεσποτακι που όλα τα υπόλοιπα σκυλάκια δεν άφηναν να φάει ότι το δαγκωναν και το πιο απίστευτο ότι έπαιρνε παντα τον γιο πάντα στο κατόπι. Αυτό τον είχε συγκινήσει πολύ κι έτσι αποφάσισε να το σώσει. Το πήραμε σπίτι μας. Το λάτρεψα ε απ' τη πρώτη στιγμη. Και του δώσαμε το όνομα Πολα από τις καλλιοπες των στρατοπέδων. Τώρα η πολα έκλεισε τα δυο της χρόνια. είναι γλυκύτατη παβεξυπνη και γεμάτη υγεία. Το τρίχωμα της έχει καλύψει τις ουλές κι η ευτυχία της είναι διάχυτη. Οταν δε βλέπει το γιο μου η ευτυχία της είναι έκδηλη γιατί γνωρίζει ότι την οδήγησε στην απόλυτη ηρεμια και ευτυχια.

Αποτελέσματα

Οι δέκα (10) τυχεροί της κλήρωσης είναι:

  1. Marley και Κατερίνα
  2. Αίγλη και Μαριλού
  3. Raul και Μαριέττα
  4. Η Ζωή και η αγέλη της
  5. Monkey, Butter, κούνελος και Κική
  6. Ηρακλής και Μιράντα
  7. Άρης και Κατερίνα
  8. Σίμπα και Μανταλένα
  9. Ερμής και Βαγγέλης
  10. Πόλα και Έφη

Δε θα ήμασταν αυτοί που είμαστε αν δε δίναμε ένα δώρο στο Μόργκαν και τους εθελοντές που τον έσωσαν και αγωνιούν γι αυτόν. Μακάρι να αφήσει πίσω του τα βάσανά του και να βρει το κουράγιο να ξαναεμπιστευθεί τους ανθρώπους.